Իմ տեսակետով, ընտրական գործընթացների նախօրեին Ախուրյանի 55-ամյա կնոջը մեկամսյա կալանքի ենթարկելը՝ Facebook-ի իր էջում հրապարակված գրառման համար, որը նախատեսված էր ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի դեմ, ցույց է տալիս Հայաստանում խորացող վտանգավոր միտումը՝ խոսքի ազատության քրեականացումը որպես պետական պրակտիկա։
Խնդիրը ոչ թե գործի կոնկրետ ձևակերպման կամ իրավական նրբությունների մեջ է, այլ այն փաստի, որ կալանքի ենթարկվել է անձ, որը պարզապես արտահայտել է իր կարծիքը հանրային հարթակում։ Օրենքի գերակայությունը պահպանող պետությունում հանրային հարթակում հրապարակված կարծիքը, որը չի ուղեկցվում կազմակերպչական քայլերով, հրահանգներով կամ իրական և անմիջական վտանգ ստեղծող գործողություններով, չի կարող լինել ազատազրկման հիմք։
Այս գործը, որը հիմնված է անձնական էլեկտրոնային նամակի էկրանի նկարի վրա և, ըստ կալանավորվածի, կեղծ էջի վրա, իրավիճակը դարձնում է ավելի խնդրահարույց։ Կալանքի ընտրությունը, հատկապես այն հանգամանքի տեսանկյունից, որ հասարակության համար վտանգ չներկայացնող 55-ամյա սոցիալապես անապահով կնոջը ձեռնաշղթաներով դատարան են տարել, չի համապատասխանում համաչափության կամ անհրաժեշտության սկզբունքներին։ Սա ցուցադրական պատիժ է, որը ուղղված է ոչ թե կոնկրետ անհատի, այլ ամբողջ հասարակությանը։
Ուղերձը հստակ է. ցանկացած քաղաքացի կարող է հայտնվել նմանատիպ իրավիճակում։ Դեպքի քաղաքական համատեքստն ավելի քան ակնհայտ է, հաշվի առնելով, որ այն տեղի է ունենում ընտրական գործընթացների նախօրեին։ Նման վարքագիծը բնորոշ է այն փուլերին, երբ կառավարությունը կորցնում է վստահությունը հանրային աջակցության նկատմամբ։ Այս դեպքերում սպառնալիքն օգտագործվում է հանրությանը ինքնագրաքննության, լռության և քաղաքական պասիվության մղելու համար։
Այս իրադարձությունը նաև ցույց է տալիս, որ բարձր պետական պաշտոն զբաղեցնող անձը փաստացի դառնում է խոսքի ազատության «պաշտպանված սուբյեկտ»։ Երբ իշխանությունը սկսում է պաշտպանել ինքն իրեն՝ ոչ թե իր գործողություններից, այլ իր անձնական անունից, դա հանգեցնում է նրան, որ խոսքի ազատությունը դադարում է գործել որպես անօտարելի սահմանադրական իրավունք և դառնում է պայմանական արտոնություն՝ կախված կառավարության կամքից։
Նման գործողությունները չեն ամրապնդում ազգային անվտանգությունը։ Ընդհակառակը, դրանք հետևողականորեն խաթարում են օրենքի գերակայության հիմքերը։ Քաղաքացի, որը հասկանում է, որ իրեն կարող են զրկել ազատությունից ոչ թե գործողության, այլ արտահայտված մտքի համար, դադարում է պետությունը ընկալել որպես իրեն պաշտպանող ինստիտուտ։
Ի վերջո, ընտրական շրջանում խոսքի ազատության քրեականացումը իշխանության դրսևորում չէ։ Դա կառավարության քաղաքական անգործունակության և սեփական հասարակության նկատմամբ վախի արտահայտություն է։
